این سنت که به دلایل فرهنگی و مذهبی امروزه در کشورهای زیادی از جمله کشورهای افریقایی ،آسیایی ( از جمله در ایران در نواحی غرب و کردستان و همچنین در جنوب کشور) استرالیا و همچنین در مهاجران اروپایی ، در حال انجام است ، نوعی خشونت بر علیه زن قلمداد میگردد که در آن کنترل غرایز زنانه و امیال جنسی زن از سوی مرد منظور میباشد. در ایندسته از جوامع مردان نیازمندند بدانند که زنی که مایل به ازدواج با او هستند با فرد دیگری ارتباط جنسی نمیداشته و از این پس نیز احتمال خیانت جنسی موجود نبوده و زن کاملاً وفادار به همسر باقی خواهد ماند و در این راستا چه ترفندی نیکو تر از بریدن دستگاه تنا سلی زن ، انکار زنانگی و خشکاندن ریشه زندگی جنسی نسوان جامعه.

این قسم خشونت های جنسی صرفاً به پدیده ختنه زنان منحصر نبوده در گوشه کنار دنیا جای پا های پر رنگی در تاریخ کشورهای مختلف بر جای دارند . من باب مثال در کشور چین  رسم " بسته بندی پا" آیینی است که  تنها دختران جامعه را هدف قرار میداده است .

این رسم که تا اوائل قرن بیستم نیز رواج میداشته دردی عمیق در قلب بسیاری از زنان کهنسال چینی بر جای گذارده و امروزه هنوز هستند زنانی که با پاهای بسیار کوچک و از فرم افتاده که تنها با کمک عصا قادر به راه رفتن هستند خاطرات تلخی از سنت پا بستن برای  فرزندان بازگو نمایند. اینان از خاطرات دوران کودکی خود چنین میگویند که پاهای ایشان و سایر دختران بین 4 تا 7 ساله در میان روغن و املاح گیاهی و خون حیوانات ماساژ داده سپس انگشتان پا به طرف داخل یکی یکی فشار داده شده به نحوی که انگشتان پا شکسته شده و سپس در همان وضعیت به شدت بسته میشوند . پاها برای مدت مدید در این وضعیت مانده به گونه ای که در فرایند رشد و فرم ظاهری آن تغییراتی اتقاق افتد . از جمله این تغییرات اینکه سایز پا کوچک مانده و همچنین روی پا برامدگی پیدا کند چرا که اعتقاد بر این میبوده است  که زنانی که روی پای آنها برامده است جذابیت جنسی بیشتری برای همسرانشان خواهند داشت و در هنگام راه رفتن نیز ایندسته از زنان به دلیل وضعیت ویژه پاها مجبورند قدمهای ریزو تند بردارند که این رفتار نیز نقش برانگیزندگی جنسی برای مردان ایفا مینماید. لذا دختران جوان مجبور به تحمل وضعیت بسیار صعب و دشواری میشدند که تنها انگیزه تحمل این وضعیت بالا بردن ضریب احتمال ازدواج کردن و مطلوب شوهر قرار گرفتن میبوده است.